سعدی

«آنگاه که عشق تورا میخواند، بهراهش گام نه!

هرچند راهی پرنشیب. آنگاه که تورا زیر گستره بالها

یش پناه میدهد، تمکین کن! هرچند تیغ پنهانش جانکاه

. آنگاه که باتو سخن آغاز کند، بدو ایمان آور! حتی اگر آوای

او رؤیای شیرینت را درهمکوبد، مانند باد شرطه که بوستانی را.»